"Mevrouw, bent u hier bekend met de straten?"
"Nee meneer, het spijt me, ik ben hier niet echt bekend, maar waar moet u zijn? Misschien weet ik het toevallig."
"Nu ben ik de krant vergeten waar het in stond. Ja, het zit zo, ik ben militair en ik moest opgeven waar ik naartoe wilde. Ze zijn er daar niet zo van gediend als je dat te laat laat weten. Ik ben te laat en wilde er even heen."
"Goh, wat lastig."
"Ja, maar waar leidt deze weg heen, mevrouw?"
"Deze weg gaat rechtdoor en aan het einde rechts."
"Rechtsaf? En wat is daar dan."
"Dat weet ik niet precies, meneer."
"Oh, maar er komen hier geen trekkertours voorbij?"
"Nee hoor, meneer, geen trekkers hier!"
"Goed, dan zal ik het maar die kant op proberen. Dag."
"Succes, meneer."  lees meer »

Ik ben afgelopen woensdag naar Sneek gereden. Eindelijk weer eens een sollicitatie! Veel ervaring opgedaan voor volgende gesprekken, maar ik hoop natuurlijk dat ik het gewoon krijg!

Maar goed, ik reed dus 'even' naar Sneek. Gelukkig had ik een auto kunnen regelen, want met het openbaar vervoer moet je via Leeuwarden en met de niet-buiten-de-spits-rijdende bussen werd het allemaal wat lastig. Ik dus op weg met de super routebeschrijving van de ANWB. Ondertussen ben ik wel wat gewend aan de manier van routebeschrijven van de ANWB, maar ik hou niet zo van het 'na 10 km. rechtsaf de lutjebroekstraat in'. Doe mij maar 'de derde straat rechts nemen' en dan liefst nog 'daar bij dat grote gele gebouw'. Tja, je bent een vrouw of niet he!  lees meer »

De afwezigheid van blogs op deze site had een positieve reden. Wees niet gevreesd, ik ben echt helemaal hersteld na de rustweek. Deze week was ik echter druk aan het werk!

Nou was het nog niet echt werk te noemen. Ik heb lekker meegelopen en mij tegoed gedaan aan psychologische dingen, tests, teambegeleiding, bewonersbesprekingen etc. En daarnaast heb ik ook nog even gewoon met wat bewoners gebabbeld, samen de krant gelezen en verhalen aangehoord. Het voelde helemaal geweldig!

Ondanks de plots lange dagen (dat ben ik allemaal niet meer gewend en zeker het uur reistijd 's ochtends leidt tot een korte nacht) waarin de grijze cellen goed hun best moeten doen, heb ik ervan genoten om weer wat te kunnen doen, om weer aan de slag te zijn en op weg naar meer ervaring en dus hopelijk echt een baan!

Er is weer een nieuw seizoen van Miljoenenjacht aangebroken. En aangezien wij wel van het kofferspel houden, kijken wij braaf naar de hele show. Het geld vliegt je om de oren. 10.000 euro voor een beller, 4000 euro omdat mevrouw pas de 4e vraag fout heeft en 50.000 euro om iemand uit de finale te kopen. En in de finale win je hopelijk een ton of meer. Wat een geld, denk ik dan!

Elke keer weer komt het bij mij op hetzelfde neer: wint er iemand 4000 euro dan denk ik 'ik was al tevreden met 1000 euro', wordt er 50.000 euro gewonnen dan kan ik niet eens met gezond verstand bedenken wat ik er dan mee zou doen. Als werkzoekende met een bestedingspatroon van slechts een paar honderd euro per maand, zou ik met 1000 euro al superveel geld hebben! En wat ik er van wil kopen weet ik niet eens.  lees meer »

Onlangs heb ik in mijn speurtocht naar banen een stapje terug gedaan. In plaats van (open) sollicitaties naar een leuke betaalde baan ben ik op zoek gegaan naar een werkervaringsplaats. Een soort extra stage zeg maar. Zo zou ik in ieder geval wat bezig kunnen blijven in mijn vakgebied en vooral nieuwe dingen kunnen bijleren!

Nadat er een stuk of 6 brieven/mails de deur uitwaren begon het wachten weer. Dat is nog wel het vervelendst denk ik, wachten tot je reactie krijgt. En anders weer moeten terugbellen... Maar gelukkig kreeg ik al vrij snel bericht van Zorggroep Meander. Dat ze graag eens met me wilden praten.  lees meer »

Het zoeken naar werk leidt tot een achtbaan van kansen, afwijzingen en nieuwe mogelijkheden.

Vandaag kwam ik weer een dieptepunt tegen. Nadat ik woensdag weer een rondje had gebeld naar mogelijke plaatsen, aangeschreven mensen of contacten voor het opzoeken van nieuwe kansen was ik wederom geen (duidelijke) stap verder. Als je dan ook nog een dagje in de kantine van je voormalige faculteit moet werken, zakt de moed je toch wel in de schoenen.

Maar de achtbaan raast gewoon door en gelukkig deed de nieuwe kans zich al weer snel voor. Na heel wat gehannes met papieren, verklaringen en formulieren heb ik de LOGOverklaring toegewezen gekregen. Dit houdt in dat ik kans maak op een opleidingsplaats voor de opleiding tot GZ-psycholoog. En dát is nu juist waar de vacatures voor zijn.

Het is maar een kleine kans, want ook hier zijn zo velen met meer/specifiekere werkervaring, maar het is nog een kans. En dat willen we: een kans...

Nu zoek ik zelf een baan (ja dat wist u nog niet he! huhum) en ook met een werkervaringsplek zou ik een paar maanden tevreden zijn. Maar veel instellingen hebben geen plek en daarnaast is iedereen van mening dat een psycholoog betaald moet worden voor zijn/haar werkzaamheden. Ik was ook erg verrast, bijna geschokt, toen ik deze oproep zag:

   lees meer »

Het knalt en dondert hier heftig, net als vorig jaar. Dus tijd om goede voornemens te maken als je die nog niet had.
Zelf heb ik deze voornemens al een tijd, maar nu met oud&nieuw is het goed om ze nog eens te bevestigen en vast te leggen dat ze in 2008 toch echt waarheid moeten woren. Overigens kun je aan de tags al zien waar het mee te maken heeft! (Die staan onderaan in het groen.)

Mijn allereerste voornemen is om in 2008 een betaalde neuropsychologische baan te hebben. De zoekactie beperkt zich nu tot een werkervaringsplek en open sollicitaties. Er zijn weinig vacatures rond deze tijd en meestal ben ik niet ervaren genoeg... Dus dan maar in een brief duidelijk maken wat ik wel kan en graag wil doen in de hoop dat ze een baantje creeëren. Op zich lijkt me dat dit doel zeker gehaald gaat worden in 2008, al is het maar een tijdelijke zwangerschapsvervanging.  lees meer »

Eigenlijk heb ik me er altijd al aan geërgerd, maar nu ik er nog een keer mee geconfronteerd wordt tijdens het werken, begrijp ik het gewoon niet!

Jongeren nemen niet de moeite om hun troep op te ruimen. Als er een afruimkar staat, wordt een dienblad vol met afval gewoon daarop gegooid, terwijl de vuilnisbak er gewoon naast staat. Afwas wordt gewoon op de tafels achtergelaten.
Als er dan wat van gezegd wordt door een soort concierge die enkel en alleen is aangesteld om jongeren erop te wijzen dat ze moeten opruimen, krijg je opmerkingen als "maar daar word jij toch voor betaald?". Ook ik krijg wel eens opmerkingen maar ik antwoord dan met een gevat "ik word betaald om schoon te maken niet om op te ruimen".

Dan lachen ze schamper, kijken me met zo'n hooghartige blik aan en ik schreeuw van binnen "Ik ben wel hoger opgeleid hoor!!!"
( NB Deze uitspraak is gedramatiseerd, het werk bevalt mij best. :) )

Met een lege week in het vooruitzicht belde ik maandagochtend naar mijn intercedent bij Tempo-Team. "Is de week al verdeeld? Ben ik weer niet ingedeeld?" Mijn intercedent:"ja het is wel verdeeld, maar ik heb nog iets..."

Vervolgens kan ik 3 dagen werken en zit mijn week plots bomvol. Maandag was ik de hele dag al weg voor Amnesty (van 11 tot 22), dinsdag is mijn eerste 'dienst' (van 12-7) gelukkig ging de vergadering die avond niet door. Woensdag werk ik van 9.30 tot 15u bij de Australian koffiebar. Als ik thuis ben pak ik mijn spullen om te gaan trainen en daarna direct naar Loesje te gaan. Pas om 23u weer thuis. Vandaag ga ik eerst shoppen in de stad en dan werken tot 19u, daarna een korte vergadering, dus ik ben weer van 10.30 tot 20.30 van huis.  lees meer »