Woensdagavond. Ik maak me klaar voor weer een capoeirales op de ACLO. Het wordt de laatste les van deze cursus en ik heb er zin in. Het was een enthousiaste groep, dus het wordt vast een leuke afsluiting! Terwijl de groep begint met de warming-up span ik mijn berimbau op. Na anderhalf jaar ken ik het ding best goed, dus ik weet hoe strak hij gespannen kan worden en hoe strak hij moet om mooi te klinken. Zonder al te veel moeite span ik mijn berimbau aan. Ik sla het touwtje er omheen, trek hem nog een keer strak aan en *KRAK*.... voor ik het goed en wel besef sta ik met alleen het touwtje in mn handen. De berimbau ligt in 2 stukken tussen mijn voeten op de grond. Helemaal doormidden, compleet aan gort. Ik vloek even hardgrondig, de tranen staan in mijn ogen. 50 euro, een paar maanden gefrutsel met snaren en touwtjes afstellen, allemaal voor noppes, gewoon helemaal door de helft...  lees meer »

Rita Verdonk wil met haar beweging Trots op Nederland doen wat de burger vraagt. En van de achterban van Trots op Nederland wil 57% de doodstraf in Nederland weer invoeren. Nu denk ik ten eerste dat Rita Verdonk de doodstraf helemaal niet terug wil invoeren en ten tweede dat haar dat helemaal niet zou lukken. Wel griezelig dat toch 42% van de Nederlanders de doodstraf wil invoeren voor bepaalde misdaden.

Ik ben faliekant tegen de doodstraf. Via Amnesty wordt vaak het argument gebruikt, dat de doodstraf vaak wordt ingevoerd omdat het een afschrikmiddel zou zijn. Potentiele criminelen zouden een misdaad dan niet begaan, omdat er de doodstraf opstaat. Nu blijkt dat het misdaadcijfer in landen waar de doodstraf is ingevoerd helemaal niet lager is geworden.  lees meer »

Het zoeken naar werk leidt tot een achtbaan van kansen, afwijzingen en nieuwe mogelijkheden.

Vandaag kwam ik weer een dieptepunt tegen. Nadat ik woensdag weer een rondje had gebeld naar mogelijke plaatsen, aangeschreven mensen of contacten voor het opzoeken van nieuwe kansen was ik wederom geen (duidelijke) stap verder. Als je dan ook nog een dagje in de kantine van je voormalige faculteit moet werken, zakt de moed je toch wel in de schoenen.

Maar de achtbaan raast gewoon door en gelukkig deed de nieuwe kans zich al weer snel voor. Na heel wat gehannes met papieren, verklaringen en formulieren heb ik de LOGOverklaring toegewezen gekregen. Dit houdt in dat ik kans maak op een opleidingsplaats voor de opleiding tot GZ-psycholoog. En dát is nu juist waar de vacatures voor zijn.

Het is maar een kleine kans, want ook hier zijn zo velen met meer/specifiekere werkervaring, maar het is nog een kans. En dat willen we: een kans...

In de capoeira-wereld wordt wel eens gezegd dat de roda een afspiegeling is van het leven. Je komt er mensen tegen, 'praat' met hen en leert van hun gesprekken en reacties. In de roda kun je veel dingen leren over capoeira, maar ook algemeenheden over het leven. Als jij agressief doet, zal je tegenstander zich ook agressiever gaan gedragen.

Onlangs heb ik ook zoiets meegemaakt. Ik had een paar keer gespeeld in de roda en vond dan vaak dat het niet goed was gegaan. Ik kon mijn trappen niet maken zoals ik ze gepland had of ik reageerde niet op de juiste manier. Ik had dan het idee dat ik slecht had gespeeld.  lees meer »

Door alles wat er aan de hand is zou ik het bijna vergeten, maar over 2 weken ben ik alweer jarig! Dan word ik alweer 23. Op zich niks mis mee, niet te jong meer, nog niet te oud, maar toch... Ik kan niks met 23.

Hoe ik aan mijn aversie tegen 23 kom, geen idee. Ik vind het gewoon geen leuk getal. Ik heb sowieso meer met even nummers en zeker het getal 24 vind ik erg mooi. Misschien dat het hem daarin zit, 23 staat zo bleekjes naast 24. Dezelfde kwestie heb ik al eens gehad toen ik 17 was. Ook zo'n leeftijd van niks. Met 16 mag je op een brommer, met 18 autorijden en stemmen, maar 17 zit er zo tussenin, een beetje niks te doen!

Maar ja, ik moet er toch aan geloven... Over 2 weken ben ik 23 en dat blijf ik dan een jaar lang. Het wordt vast zo'n jaar waarin ik, op de vraag 'hoe oud bent u?' nog vaak per ongeluk zal antwoorden: 22.

Mama kwam vandaag op het lumineuze idee om een spijkerbroek te gaan kopen voor mij. Ik schijn een nieuwe spijkerbroek nodig te hebben... Zelf had ik niet echt een idee wat ik wilde en toen de verkoopster dus vroeg 'wat zoek je precies?' kwam ik dan ook niet verder dan 'een nieuwe spijkerbroek blijkbaar'.

Daarna heb ik alle mogelijke modellen in de winkel gepast. De ene broek zat te strak om mijn bovenbenen, de andere kon ik met de knoopdicht terug uittrekken. Er was zelfs een broek die te strak om mijn knieën zat, dat had nou nog niet meegemaakt. Maar er was één groot probleem; alle broeken stonden vanachter open waardoor een fraai uitzicht op mijn knalroze ondergoed ontstond. Nu vind ik zelf dat ik erg leuk ondergoed heb, maar om het nu aan de hele wereld te showen, dat gaat me wat te ver!  lees meer »

Toch maar even een stukje over het (momenteel populaire topic) kerststress.

Om maar met de deur in huis te vallen: ik zie het punt niet in van al die heisa en al dat gestress!
Natuurlijk snap ik dat je iets lekkers op tafel wilt zetten als er mensen komen eten, zeker in deze tijd van het jaar die alleen maar lijkt te gaan om veel eten met familie/vrienden.
Maar waarom moet daar zoveel over gestresst worden? Waarom worden er karrenvol boodschappen ingeladen? Waarom moet er opeens iets fantastisch worden gemaakt, dat je nog nooit hebt geprobeerd? Waarom moet alles 10 keer beter dan anders? Het is toch je familie of je vrienden en die hoeven heus niet te eten zoals in een restaurant met michelinster. Het gaat namelijk om het gebaar, om het samen zijn!  lees meer »

Iedereen wil dat de Paboleerling een goede leraar wordt. Geen wonder dat ze dus strenge toesten krijgen in taal en rekenen. Dat gaan ze immers aan onze eigen kinderen leren. Dat heel veel studenten voor die test zakken, is een grote schande roepen we allemaal.

Maar hoe staat het met uw rekenvaardigheden? Maak nu alvast de test op volkskrant.nl, laat hier even weten hoe het ging en kijk op 26 december naar de Nationale Rekentest op Nederland 2.

Michael Moore heeft een nieuwe filmdocumentaire. Deze keer gaat het over de Amerikaanse zorgverzekering. Al het gemopper over het Nederlandse zorgstelsel verdwijnt hierbij als sneeuw voor de zon...  lees meer »

Om maar even het meest gedevalueerde woord te gebruiken: respect! En dan wel voor de werkzoekende mens onder ons...
Na een paar weken thuis gezeten te hebben ben ik het erg beu. Ik heb zeeën van tijd; waarom zou ik niet makkelijk wat geld verdienen? Nou, dat is dus helemaal niet zo makkelijk.

Een paar dagen geleden stapte ik op mijn fiets en ging vastberaden op weg naar het centrum om alleen mét baan terug te komen. Gezien de intro van dit topic snap je dat dat niet gelukt is.
Eigenlijk is er één groot punt: zodra ik zeg dat ik ook nog solliciteer en geen idee heb wanneer ik een baan zou krijgen, valt eigenlijk bijn alles af aangezien ik niet minimaal voor 6 maanden beschikbaar ben. Maar misschien ben ik dat wel. Dat is nu juist het punt waarom ik daar heen ga.  lees meer »