Gisteren stuitte ik, tijdens een van mijn breinstormen, op een zwaar en persoonlijk punt. Vanuit het niets dook opeens de volgende vraag op vanuit de diepe krochten van mijn brein: vind ik mijn werk echt leuk of doe ik het graag omdat het iets is wat ik kan?

Enigzins verrast antwoorde ik mezelf prompt dat ik toch werk doe wat ik leuk vind en dat ik niet alles wat ik kan ook gelijk leuk vind. Snel propte ik de vraag terug in zijn krocht met het idee dat ik hem wel afdoende had beantwoord. Maar ik merk nu dat de vraag toch nog rondwaart.  lees meer »

Daar issie dan; onze eerste, samen opgetuigde kerstboom!

 lees meer »

Soms valt het me op dat het Nederlands niet echt een efficiente taal is. Zo zag ik dat St. Annaparochie in het fries St. Anne is. Dat praat toch veel makkelijker lijkt me! En een woord als 'peers' laat zich in het Nederlands erg moeilijk vertalen. De Nederlandse taal mist ook een woord voor het Duitse 'geschwestern' of het Engelse 'siblings'.

Onlangs viel mijn oog echter op het woord 'brusjes'; een samentrekking van broertjes en zusjes die dus als Nederlandse variant zou gelden van geschwestern en siblings. De kriebels liepen me over de rug! Ik werd er gewoon helemaal naar van. Brusjes... het klinkt een beetje als een bros-reep in een bus.

Over rampen gesproken, hebt u al een noodpakket? Wij niet hoor, ben je mal. Als ik het zo eens bekijk op de website dan is mijn noodpakket uiteindelijk te groot om mee te nemen. Zeker als de schrik er goed inzit.

Maar ik heb wel even leuk de test gedaan. Op zich was hij vrij simpel, hoewel ik niet alle plekken kon vinden. Wel goed om te weten dat ik wel even mag bellen en dat de hoofdkraan wel dicht moet bij een kernramp (is dat een stomme fout?).  lees meer »

Toen ik op de basisschool zat, heb ik ooit een krijtkunstwerk in een flesje gemaakt. Misschien kent u het wel;  in een zeef schraap je een stuk krijt heel fijn en dat doe je dan van allerlei verschillende kleuren in een mooi flesje, zodat je allemaal gekleurde laagjes op elkaar krijgt. Ik was heel trots op mijn krijtkunstwerk en het heeft lang op mijn kamer gestaan. Totdat mijn broertje de onbedwingbare behoefte kreeg om te onderzoeken wat er zou gebeuren als je heel hard met het flesje ging schudden. Weg kunstwerk...

Op mijn werkkamer staat een soorgelijk iets, maar dan vele malen mooier (foto komt later!). Het ziet er een stuk professioneler uit, moet ik zeggen. Maar soms kijk ik ernaar en dan voel ik iets in me opwellen. Ergens zit toch die drang, die nieuwsgierigheid om te zien wat er gebeurt als ik het flesje heel hard zou schudden...

Wat is dat toch met prijzen winnen en loterijen? Waarom wil je zo graag kans maken op een prijs dat je een duur lot koopt, waar zeer waarschijnlijk geen prijs op zal vallen?

Er is blijkbaar behoefte aan een soort hoop. Hoop op een grote prijs, op een keer iets leuks winnen, op je dromen waar maken. Maar daarvoor moet veel geinvesteerd worden. Als je met enige regelmaat meespeelt met een loterij ben je al gauw zo'n 50 euro per jaar kwijt. (En dan speel je mee zonder extra jackpotjokers en weet ik veel wat.) Als je elke maand een volledig lot in de Staatsloterij koopt ben je op jaarbasis 150 euro kwijt.  lees meer »

Het hebben van een auto geeft een heerlijke vrijheid. Maar dat het ook een echte gewetenskwestie kan geven die maar blijft knagen, had ik niet zien aankomen.

Het slaat vooral toe tijdens de ritten naar Sneek, waar ik de enige in de auto ben samen met een leuke cd. Als ik Groningen uitzoef op weg naar de A7 begint het al op de Siersteenlaan. Zonder auto's voor me en met slechts enkele flauwe bochten is het verleidelijk om hier binnen de bebouwde kom 60 te rijden. Maar 60 dat is dan weer te hard, maar stevig doorrijden (55 km/u) kan toch wel. Dat is toch alleen maar sociaal voor die mensen achter mij!  lees meer »

Woensdagavond zei ik tegen Maarten: "vorige week hè..." En we wisten allebei wat ik bedoelde. Vorige week woensdagavond lag ik ziek-zwak-misselijk in bed, proberend niet te denken aan het onderzoek de volgende dag. Nu leek het echter alweer een eeuw geleden.

Gek hoe dat zo kan gaan. Dingen die je eigenlijk heel erg aangrijpen, die je heel veel doen, blijven soms tot in den treuren in je herinnering hangen. Anderen vergaan heel snel, zonder dat je er erg in hebt.

Het helpt mij altijd heel erg om te praten over dingen die me zo aangrijpen, dingen waar ik mee zit. En dat is dan ook precies wat ik heb gedaan vorige week. Ik vertelde het deze en gene, ik blogde erover, verwees mensen naar mijn blog om daarna meer tekst en uitleg te geven als daar behoefte aan was. Ik heb het verhaal zeker dagelijks gedaan de afgelopen week. En misschien is het daarom zo makkelijk vergaan. Ik kon mijn verhaal gewoon goed kwijt, dus hoefde ik het zelf niet te bewaren.

De 4e werkdag alweer in mijn nieuwe baan. Na een sprong in het diepe op de eerste dag, die uiteindelijk verrassend snel weer voorbij was wegens het darmonderzoek, is het nu de eerste werkdag zonder collega. Op zich geen probleem, maar lunchen wordt dan wel een vreemde belevenis.

Onze functie is erg solistisch. We krijgen schriftelijke aanvragen en rapporteren ook weer schriftelijk terug. Niemand komt eens aan de deur iets vragen; ze wachten netjes tot we wat versturen of ze zien in het Elektronisch Patienten Dossier (een onding overigens) dat we de patient gezien hebben en bezig zijn met rapporteren. Er is ook niemand die vraagt of we mee gaan lunchen, zo had mijn collega me al verteld. Op zich geen probleem, maar dan ontstaat dus de volgende situatie.  lees meer »

Er zijn veel dingen die ik niet begrijp, maar waar ik met mijn verstand niet bij kan is dat zorginstellingen (en meer organisaties die hun geld veel beter in andere, liefst wereldverbeterende, projecten zouden stoppen)  zich blauw betalen aan een directeur of interim-manager. Is dit een noodgreep waar zo'n directeur/manager gewoon van profiteert door een hoog salaris te betalen? De instelling betaalt toch wel in de hoop op een betere toekomst...

Nu begrijp ik dat die mensen (directeuren en managers dus) zich rotwerken om zo'n organisatie op de rails te krijgen en aan een betere toekomst te helpen, dat die mensen niet voor een organisatie komen werken als ze niet zo'n Himalaya-salaris krijgen etc. Maar ik snap zelf ook niet dat die mensen ermee kunnen leven dat zij makkelijk twee of drie ton mee naar huis nemen, terwijl de organisatie bijna kopje onder gaat.

Kan iemand mij uitleggen wat er precies aan de hand is in deze kwestie?  lees meer »