Soms ben je ergens zeker genoeg van om er over te dromen, om het als het jouwe te zien, maar officiele afspraken durf je nog niet te maken. Zo is het op dit moment ook met ons nieuwe huisje.

De verhuurder gaf aan dat ze alleen mijn contract nodig hadden om zeker te zijn dat we de financiele voorwaarde haalden. Nu dat is opgestuurd is het huisje dus  van ons, maar zonder officiele bevestiging van de verhuurder vind ik het wel erg eng om adreswijzigingen door te geven.

Dus het wordt nog even een weekendje zweten. Maar opruimen en inpakken moet sowieso gebeuren, want we moeten hier vandaan!

Bij een nieuwe baan op meer dan een uur rijden hoort natuurlijk ook een nieuw huis. Na twee middagen hard zoeken naar wat Deventer ons te bieden had, moesten we plots vanochtend op pad voor een bezichtiging.  lees meer »

Wat er eerder gebeurde in dit verhaal.

Helaas duurt het even voor je bij de buren langsgaat om te vragen een duivennest in de gaten te houden. Maar als je jarig bent en er veel bezoek langskomt, is zo'n plakkaat duivenpoep toch geen mooi gezicht. Dus er werd weer schoongemaakt. Heel het balkon werd ontdaan van vogelpoep in welke vorm dan ook. En aangezien de duiven al waren uitgevlogen hadden wij het idee dat het ook schoon zou blijven.

Op zondagochtend kwam er een duif met tak in de bek aanvliegen. Hij landde op het balkon van de bovenburen. Die verdomde beesten gingen een hele uitbouw maken! Nog meer eieren, nog meer poep! Nu waren we vastberaden om de buren in te schakelen. 's Middags togen we erheen, maar niemand was thuis. Wel apart dat er een 1 persoonsbed stond, terwijl er een stelletje zou wonen en dat de aankleding van de flat anders was dan ik mij herinnerde...  lees meer »

Heb ik ooit al verteld over mijn grondige hekel aan de duiven in onze buurt? Ik heb niet iets tegen duiven in het algemeen. Ik vind het best gezellig al die beestjes op de Dam bijvoorbeeld, maar ze moeten niet bij mijn huis komen. De beesten koeren je 's ochtends je bed uit en poepen je hele balkon onder.

Sinds een paar weken wordt een bepaald stuk van onze balkonrand op mysterieuze wijze volgescheten, terwijl er geen duif te bespeuren is. na de zoveelste schoonmaakbeurt zag ik op het balkon boven ons enkele takjes over de rand steken, die verdacht veel op een nest leken. Aangezien er geen duif te bekennen was, dacht ik dat het nest wel leeg zou zijn en het poepverhaal dus beëindigd was.  lees meer »

Met enige schaamte moet ik bekennen dat we een vaatwasser hebben gekocht. Een hele luxe Bosch, die slechts 4 maanden oud is en dus nog jaren meekan. Er zit zelfs nog garantie op! Maar ik voel u al denken 'zozo, wat een luxe. Kan het kind niet zelf afwassen ofzo?'

Nou ja, dat kan ik zeker wel. Maar we hebben er hier in huis allebei een beetje een hekel aan. En we eten vaak voor de tv, dus dan blijf je erg makkelijk hangen. De afwas blijft dus staan en wordt op den duur zo groot dat ik na het afwassen rugpijn heb, omdat ons aanrecht net een centimeter te laag is en je dus altijd in een onaangename houding moet schrobben (want alles is natuurlijk aangekoekt...).  lees meer »

Onder het motto 'beter een goede buur dan een verre vriend' hebben we afgelopen zaterdag onze buren helpen verhuizen. En nu is er dus een leeg huis naast ons. Altijd maar weer afwachten wie daar nu gaat wonen. Worden het lawaaiïge studenten of weer een gezellig stel. En de grote vraag: zijn ze uiteindelijk geschikt om op Daisy te passen tijdens onze weekendjes weg?

Ook aan de andere kant zijn de buren vertrokken. Daar zitten ondertussen al nieuwe mensen in, maar we zien ze erg weinig. Positief punt is dat we ze ook erg weinig horen! Af en toe klopt en boort er nog wat, maar verder is er geen sprake van geruzie, harde muziek of tv's die te luid staan. Die taak hebben de bovenburen op zich genomen. Dat had van mij dan weer niet gehoeven.

Ik wou dat ik ook kon verhuizen :)

Tien uur 's avonds op een doordeweekse dag. Ik wilde net naar bed gaan, had mijn pyjama al aan. Gaat de bel. En dan doe je toch open, je wilt toch weten wie het is. "Goedenavond mevrouw, ik ben van War Child. Kent u War Child?" Nou ja, wat een tijdstip voor een wervingsactie! Ik sta perplex, maar weet mijn standaardverhaaltje op te ratelen. Financiele situatie slecht, kan geen geld geven, helaas. "Maar wij halen het geld wel van uw rekening hoor mevrouw!" Nee, dat is hetzelfde, het kan echt niet. De jongen merkt nog iets op over dat ik zeker net wilde gaan slapen en zegt dat hij me dan verder zal laten. Hij vertrekt, ik sluit de deur.  lees meer »

Nadat andere buren doorkregen hoeveel succes de schuin-onder-buren boekten met hun cursus efficient communiceren besloten enkele actievelinge dezelfde formule te gebruiken en hun eigen cursus op te zetten. Zo hebben wij nu een gevarieerd cursusaanbod in de flat.

Ten eerste is er een cursus Piano-etuden gestart. De cursus bestaat uit het beluisteren verschillende stukken voor de piano ten uitvoeren gebracht door een gevierd concertpianist in-wording. De cursus vindt plaats op onmisbare tijden (kwart voor 7 's ochtends en 10 uur 's avonds) en kan door iedereen vanuit de eigen flat gevolgd worden.  lees meer »

Rond 3 uur 's middags wordt er aangebeld en aangeklopt tegelijk. "Waarvoor is dat nu nodig?" vraag ik mezelf af terwijl ik naar de deur sjok. Als ik de deur open doe, staat er een 15 jarige meisje op de stop in een lichtroze vestje en een joggingbroek. Onverschillig vraagt ze me of ik nog leeggoed heb of lege bierflesjes.

Er schiet van alles door mijn hoofd. " Waarvoor heeft ze dat nodig? Wat gaat ze ermee doen? Kan het misschien iets geinteresseerder?" Verward vraag ik haar "je bedoelt gewoon lege flessen voor de glasbak?". Haar mobiel gaat. Terwijl ze hem uit haar zak tovert, beantwoordt ze mijn vraag met een kort "ja".  "Nee, we hebben niks" zeg ik en doe de deur dicht.  lees meer »

Eindelijk weer thuis, na een gezellig weekend bij mijn ouders, maar vooral na een lange reis; eindelijk weer thuis. Daisy zit al enthousiast mauwend te wachten. Ze vindt het hardstikke leuk dat de buren haar elke dag een paar keer bezoeken om haar eten te geven en de bloemen water te geven, maar het valt niet tegen als wij het zijn! Als ze maar gelijk eten of een knuffel krijgt...

En dat krijgt ze natuurlijk allebei, eten met mate maar knuffels zoveel als ze wil! Na wat gedraal gaat ze lekker aan haar maaltje zitten om na 2 happen weer op zoek te gaan naar iemand die haar een knuffel kan geven. Zodra ze doorheeft dat wij echter langer blijven en de rust niet gauw zal wederkeren in haar territorium, begint ze te racen, te zoeven en te sprinten. Gepaard met luid gemauw en af en toe heel klagende uithalen. Soms loert ze naar je en lees je in haar ogen de vraag: ken ik u ergens van?  lees meer »