Ik reed weer eens lekker rond in mijn groene monster, toen opeens *pats*! Ik zei hardop 'wat pats?'. Tja zo gaat dat als je alleen in de auto zit. Dan converseer je wel eens tegen de stilte... Ik keek rond me en zag wat de pats had gedaan: een verse ster in de voorruit! Potverdrie zei ik nog, maar ja, wat doe je er tegen. De ster zat in de ruit en dat was het dan.

Ik weet heus wel dat zoiets maar beter snel gerepareerd kan worden. Maar als je dit net overkomt voordat je even 3 weken lang 4 dagen per week moet werken ipv 3 dagen en dat je dan ook nog een malle-darmen-molen in gaat én een vriendje zonder rijbewijst hebt, dan komt die auto niet zo snel in een garage. Ondertussen hoor je tijdens je lange autoritten reclames van CarGlas over mensen bij wie de ruit ging scheuren en barsten. Best eng af en toe, maar het sterretje bleef een klein sterretje.  lees meer »

Onder het motto 'beter een goede buur dan een verre vriend' hebben we afgelopen zaterdag onze buren helpen verhuizen. En nu is er dus een leeg huis naast ons. Altijd maar weer afwachten wie daar nu gaat wonen. Worden het lawaaiïge studenten of weer een gezellig stel. En de grote vraag: zijn ze uiteindelijk geschikt om op Daisy te passen tijdens onze weekendjes weg?

Ook aan de andere kant zijn de buren vertrokken. Daar zitten ondertussen al nieuwe mensen in, maar we zien ze erg weinig. Positief punt is dat we ze ook erg weinig horen! Af en toe klopt en boort er nog wat, maar verder is er geen sprake van geruzie, harde muziek of tv's die te luid staan. Die taak hebben de bovenburen op zich genomen. Dat had van mij dan weer niet gehoeven.

Ik wou dat ik ook kon verhuizen :)

Vandaag zou de auto een nieuwe voorruit krijgen. En dat ging heel luxe bij ons aan huis gebeuren! Om kwart voor negen werd ik netjes gebeld dat de monteur over 10 minuten zou arriveren. Ik ging naar beneden en verplaatste de auto naar een stel lege parkeervakken. De monteur kwam, zag dat hij genoeg ruimte had en ging aan de slag. Hij zou bellen wanneer hij klaar was.  lees meer »

Ik wist dat het lekker warm zou worden vandaag, dus ik had gelijk maar een nieuw bloesje aangedaan dat binnenkort misschien alweer wat koud is. Door de dikke mist reed ik naar het werk. Het was toch behoorlijk koud in de auto en de beloofde zon was ver te zoeken. Het zou toch niet weer zo'n dag worden waarop iedereen, hopend op een laatste zonnetje, te licht gekleed zou gaan?  lees meer »

Even gewoon iets leuks om op het gemakje te kijken in het weekend.

Uiteindelijk is het gewoon een goed getrainde vogel, maar het zit wel erg grappig in elkaar moet ik zeggen :) Ik moet zeggen dat ik er het geduld niet voor zou hebben om mijn huisdier zo te trainen. De dingen die Daisy begrijpt (eten, snoepje) zijn eerder uit pure noodzaak van haar kant geboren dan dat ze dat echt heeft geleerd van ons! Ik heb ooit wat geprobeerd met het commando 'zit', maar zoals ik al zei heb ik daar het geduld niet voor...

Hebben jullie nog huisdieren die trucjes kunnen?

Wat is dat toch met prijzen winnen en loterijen? Waarom wil je zo graag kans maken op een prijs dat je een duur lot koopt, waar zeer waarschijnlijk geen prijs op zal vallen?

Er is blijkbaar behoefte aan een soort hoop. Hoop op een grote prijs, op een keer iets leuks winnen, op je dromen waar maken. Maar daarvoor moet veel geinvesteerd worden. Als je met enige regelmaat meespeelt met een loterij ben je al gauw zo'n 50 euro per jaar kwijt. (En dan speel je mee zonder extra jackpotjokers en weet ik veel wat.) Als je elke maand een volledig lot in de Staatsloterij koopt ben je op jaarbasis 150 euro kwijt.  lees meer »

Aan het eind van een dagje helpen op het regiokantoor van Amnesty International valt er een enveloppe op de mat. Een enveloppe met daarin een handgeschreven brief en zo'n kartonnetje wat om een paar sokken heen zit. Dan kijk je toch een beetje vreemd op moet ik zeggen...

De brief blijkt van een Groningse moeder te zijn die onlangs op de markt sokken kocht voor haar dochter Eenmaal thuis toen het kartonnetje van de sokken afgehaald werd, bleek dat er aan de binnenkant van dat kartonnetje een boodschap stond in oosterse tekens. De moeder verwees naar een programma wat zij onlangs zag, waarin een dergelijk berichtje was gevonden. Het berichtje bleek van een gevangene in nood te zijn. Daarom stuurde ze deze boodschap naar Amnesty.  lees meer »

Afgelopen week las ik de weblog van aargh over papiervisjes. Ik had niet heel veel tijd en las de blog wat vluchtig. 'Grappig' dacht ik 'hoe heeft ze dat nu weer verzonnen!' De volgende dag ging het verhaal echter verder en ik kreeg het vermoeden dat die papiervisjes geen hersenspinsel waren, maar echt bestonden. Ik had er echter nog nooit van gehoord.  lees meer »

Maarten las gisteren over mijn grote angst voor het papiervisje. Hij besloot daarop een voorbeeldige partner te zijn en zijn lieverd gerust te stellen. ' Ach lieverd, dat zal toch wel meevallen,' zei hij en google-de nog wat meer.  lees meer »

Tijdens het grote avontuur bleek dat het onderzoek ook was gepland voor vandaag (7 oktober). Doordat mijn arts nog maar eens gebeld had, kon ik dus gelijk de volgende dag terecht. Achteraf dus een heel geluk, want anders had ik nog 5 weken in onzekerheid en met flink wat klachten moeten doorbrengen, zonder uitzicht op vooruitgang.

Nu is dus een mooi moment om even terug te kijken op de verbetering in de afgelopen weken. Want wie het positieve benadrukt, gaat nog een stukje meer vooruit! En het positieve moet ik soms nog ver zoeken. Het blijft aanmodderen. Het is nu eenmaal niet een verkoudheidje wat na 3 dagen flink snotteren overgaat. Het gaat heel geleidelijk aan (we praten dan over maanden) en dan verlies je soms uit het oog dat je best een sprong hebt gemaakt met een paar weken terug.  lees meer »

Vandaag nodig ik u uit op een rondleiding over mijn blog. Ik heb het idee dat een groot deel van de trouwe bezoekers helaas niet verder komt dan mijn nieuwste blog op de voorpagina. Er is echter nog veel meer te beleven op mijn mooie website!  lees meer »

De laatste dagen duikt plots het woord 'induffelen' op in mijn omgeving. Zo zag ik op televisie een vlaamse meneer die het woord gebruikte en las ik het op de weblog van Flora Fleempaard. Ik weet niet wat het precies is met dat woord, maar het klinkt geweldig!

Zodra ik het woord hoor, vormt mijn overactieve brein gelijk knusse beelden van herstachtige taferelen. Een warm bed met verse lakens waarin je heerlijk kunt wegkruipen. Iemand op de bank met een heerlijke wintertrui en een kop warme chocolademelk met slagroom, terwijl het buiten plenst en stormt of vriest dat het kraakt.

Induffelen wordt mijn nieuwe woord voor dit najaar!

Een paar minuten geleden ontving ik een mail via deze website. Hij komt van Joris, die werkt voor het tv-programma Rondom Tien. Op mijn website heeft hij gelezen dat ik anti-amerika ben en hij wil mij graag wat vragen stellen i.v.m. hun programma morgenavond over Amerika. Ik besluit hem later terug te bellen; het werk gaat voor!

Even later gaat de telefoon. Joris heeft mij weten op te sporen via mijn werk en heeft de stoute schoenen aangetrokken om mij zo snel mogelijk te bereiken. Overrompeld neem ik het telefoontje aan. Ondertussen speur ik verwoed mijn blog op om te zien wat ik dan wel niet gezegd heb over Amerika.  lees meer »

Het was even stil van het weekend op de site (behalve een nieuwe foto dan) en meestal is dat geen goed teken. Ook deze keer niet. Er is geen sprake van grote ernstige ongevallen ofzo, maar gisteren was een ronduit vervelende dag. Het begon er al mee dat ik, na een heel weekend last in een schouder, om 9u niet meer lekker lag in bed. Met een enigszins moe hoofd stond ik  op. Helaas was de paracetamol (door de eerder genoemde schouder) opgeraakt in het weekend, dus er kon weinig aan de sitautie gedaan worden. Na een paar uur rondlummelen leek er niet echt veel uit mijn handen te gaan komen en ik besloot maar weer in bed te kruipen om de pijnen te bezweren.  lees meer »

Toen ik op de basisschool zat, heb ik ooit een krijtkunstwerk in een flesje gemaakt. Misschien kent u het wel;  in een zeef schraap je een stuk krijt heel fijn en dat doe je dan van allerlei verschillende kleuren in een mooi flesje, zodat je allemaal gekleurde laagjes op elkaar krijgt. Ik was heel trots op mijn krijtkunstwerk en het heeft lang op mijn kamer gestaan. Totdat mijn broertje de onbedwingbare behoefte kreeg om te onderzoeken wat er zou gebeuren als je heel hard met het flesje ging schudden. Weg kunstwerk...

Op mijn werkkamer staat een soorgelijk iets, maar dan vele malen mooier (foto komt later!). Het ziet er een stuk professioneler uit, moet ik zeggen. Maar soms kijk ik ernaar en dan voel ik iets in me opwellen. Ergens zit toch die drang, die nieuwsgierigheid om te zien wat er gebeurt als ik het flesje heel hard zou schudden...