Gisteren was het 11 november. Voor mij als zuiderling Gekkendag, maar als a-typische zuiderling heb ik er niet zoveel mee. Ik denk alleen maar "ownee, nog maar 3-4 maanden tot het carnaval begint".

Mijn noordelijke wederhelft denkt aan heel andere dingen. Halverwege de dag krijg ik een mail: "we hebben niks in huis voor St. Maarten!". Dat was ik dus al helemaal vergeten, hoewel ik hem de dag ervoor nog had gevraagd wie St. Maarten ook alweer precies was. Ik vroeg hem wat we in huis zouden moeten hebben en of er ook echt kinderen aan de deur kwamen. Leek mij hartstikke leuk om eindelijk eens St. Maarten te vieren. Het kon tenslotte niet slechter zijn dan de 11e van de 11e. Ik kreeg een mailtje terug dat er de afgelopen jaren nooit iemand was geweest, dus vanavond vast ook niemand.

Plots zag ik mijn vriend daar zitten die afgelopen St. Maarten's. Met een berg snoep in huis in afwachting van hordes kinderen die een mooi St. Maartenlied voor hem zouden zingen, maar terwijl de avond voortkruipt is er niemand die aanbelt. En dat op de feestdag van je naamgenoot...