Silence is not the way

we need to talk about it

Krijtkunst

Toen ik op de basisschool zat, heb ik ooit een krijtkunstwerk in een flesje gemaakt. Misschien kent u het wel;  in een zeef schraap je een stuk krijt heel fijn en dat doe je dan van allerlei verschillende kleuren in een mooi flesje, zodat je allemaal gekleurde laagjes op elkaar krijgt. Ik was heel trots op mijn krijtkunstwerk en het heeft lang op mijn kamer gestaan. Totdat mijn broertje de onbedwingbare behoefte kreeg om te onderzoeken wat er zou gebeuren als je heel hard met het flesje ging schudden. Weg kunstwerk...

Op mijn werkkamer staat een soorgelijk iets, maar dan vele malen mooier (foto komt later!). Het ziet er een stuk professioneler uit, moet ik zeggen. Maar soms kijk ik ernaar en dan voel ik iets in me opwellen. Ergens zit toch die drang, die nieuwsgierigheid om te zien wat er gebeurt als ik het flesje heel hard zou schudden...

Toen ik nog met mensen met een verstandelijke beperking werkte, deed ik samen met hen ook regelmatig aan krijtkunst. Nooit geschud met die dingen. Verdomme toch!