Tijdens het grote avontuur bleek dat het onderzoek ook was gepland voor vandaag (7 oktober). Doordat mijn arts nog maar eens gebeld had, kon ik dus gelijk de volgende dag terecht. Achteraf dus een heel geluk, want anders had ik nog 5 weken in onzekerheid en met flink wat klachten moeten doorbrengen, zonder uitzicht op vooruitgang.

Nu is dus een mooi moment om even terug te kijken op de verbetering in de afgelopen weken. Want wie het positieve benadrukt, gaat nog een stukje meer vooruit! En het positieve moet ik soms nog ver zoeken. Het blijft aanmodderen. Het is nu eenmaal niet een verkoudheidje wat na 3 dagen flink snotteren overgaat. Het gaat heel geleidelijk aan (we praten dan over maanden) en dan verlies je soms uit het oog dat je best een sprong hebt gemaakt met een paar weken terug.

En ik heb best al wat sprongetjes gemaakt. Ik ga minder naar de wc, wat op zich al heel fijn is. Daarnaast heeft het als bijkomend voordeel dat ik beter door kan slapen. Het energielevel stijgt echter niet gelijk, doordat ik gelijk ook weer dingen oppak. (Ik wacht niet tot ik me energieker voel, nee, ik slaap beter, dus heb vast meer energie, dus vooruit met de geit!). Kortom; er is vooruitgang, maar het gaat met vallen en opstaan...