Tien uur 's avonds op een doordeweekse dag. Ik wilde net naar bed gaan, had mijn pyjama al aan. Gaat de bel. En dan doe je toch open, je wilt toch weten wie het is. "Goedenavond mevrouw, ik ben van War Child. Kent u War Child?" Nou ja, wat een tijdstip voor een wervingsactie! Ik sta perplex, maar weet mijn standaardverhaaltje op te ratelen. Financiele situatie slecht, kan geen geld geven, helaas. "Maar wij halen het geld wel van uw rekening hoor mevrouw!" Nee, dat is hetzelfde, het kan echt niet. De jongen merkt nog iets op over dat ik zeker net wilde gaan slapen en zegt dat hij me dan verder zal laten. Hij vertrekt, ik sluit de deur.

Ik besluit gelijk naar War Child te mailen dat ik dit toch wel een raar tijdstip vind. Oké, misschien een beetje flauw om gelijk te mailen, maar er komen hier zovaak van die deur-aan-deur-verkopers waar je weinig tegen kunt doen. Dan grijp je je kans als het wel een keer kan. Via een contactformulier meld ik War Child bovenstaande en vervolg mijn weg naar bed. Ik hoor de ene jongen nog tegen zijn collega zeggen 'nee die mevrouw ging net slapen', maar toch moet die ander nog even belletjetrekken ofzo. Ik zucht diep en sjok verder naar mijn bed.

Een dag later heb ik een mail van War Child. "Wij doen helemaal niet aan straatwervingsacties. Mag ik u bellen over dit voorval, want we willen dit graag onderzoeken en evt. aangifte doen." Dát had ik dus niet zien aankomen! Ik wilde gewoon een beleefde verontschuldiging voor het late tijdstip en dat de jongetjes daar straf voor zouden krijgen ofzo. Ik heb nooit vermoed dat ze helemaal niet van War Child waren. Toch goed dat ik het even heb gemeld misschien...