Woensdagavond zei ik tegen Maarten: "vorige week hè..." En we wisten allebei wat ik bedoelde. Vorige week woensdagavond lag ik ziek-zwak-misselijk in bed, proberend niet te denken aan het onderzoek de volgende dag. Nu leek het echter alweer een eeuw geleden.

Gek hoe dat zo kan gaan. Dingen die je eigenlijk heel erg aangrijpen, die je heel veel doen, blijven soms tot in den treuren in je herinnering hangen. Anderen vergaan heel snel, zonder dat je er erg in hebt.

Het helpt mij altijd heel erg om te praten over dingen die me zo aangrijpen, dingen waar ik mee zit. En dat is dan ook precies wat ik heb gedaan vorige week. Ik vertelde het deze en gene, ik blogde erover, verwees mensen naar mijn blog om daarna meer tekst en uitleg te geven als daar behoefte aan was. Ik heb het verhaal zeker dagelijks gedaan de afgelopen week. En misschien is het daarom zo makkelijk vergaan. Ik kon mijn verhaal gewoon goed kwijt, dus hoefde ik het zelf niet te bewaren.