De 4e werkdag alweer in mijn nieuwe baan. Na een sprong in het diepe op de eerste dag, die uiteindelijk verrassend snel weer voorbij was wegens het darmonderzoek, is het nu de eerste werkdag zonder collega. Op zich geen probleem, maar lunchen wordt dan wel een vreemde belevenis.

Onze functie is erg solistisch. We krijgen schriftelijke aanvragen en rapporteren ook weer schriftelijk terug. Niemand komt eens aan de deur iets vragen; ze wachten netjes tot we wat versturen of ze zien in het Elektronisch Patienten Dossier (een onding overigens) dat we de patient gezien hebben en bezig zijn met rapporteren. Er is ook niemand die vraagt of we mee gaan lunchen, zo had mijn collega me al verteld. Op zich geen probleem, maar dan ontstaat dus de volgende situatie.

Om 12u loop ik richting kantine. Ik denk 'ik ga er gewoon bijzitten als ik iemand herken', maar er is niemand die ik herken. De kantine is verrassend leeg. Ik neem plaats in het midden van een lange tafel. (Ik ga toch niet aan de tafels zitten die uitstralen 'dit is voor de mensen die alleen moeten eten'?!). Na 10 minuten komen er wat mensen binnen die me wel bekend voorkomen. Ze nemen plaats aan de tafel tegenover mij. Er gaan daar steeds meer mensen bijzitten en ik herken ook steeds meer gezichten; die mensen zitten bij mij op de gang! Maar ja, zij denken dan weer niet 'he dat is die nieuwe bij ons op de gang, misschien is dat een van de vervangster van de PDW-ers!'. Het gevolg: niemand die mij uitnodigt om erbij te komen zitten, ik die alleen in het midden van een tafel zit, met een volle tafel vol 'collegae' voor mij.

Ik kroon deze lunch 'een beetje vreemd, maar wel lekker'.