Ik ben iemand die van het ergste uitgaat wat betreft operaties en onderzoeken. Ik stel me erop in dat het onderzoek heel vervelend zal verlopen, dat ik veel pijn heb na operaties etc. Uiteindelijk valt alles dan altijd wel mee.

Het wordt een stuk moeilijker als je het ergste al eens hebt meegemaakt. Mijn eerste (en tot gisteren enige) darmonderzoek stamt uit 2001 toen de diagnose colitis ulcerosa bij mij werd gesteld. Het onderzoek was erg pijnlijk en vervelend, want ik kreeg geen roesje o.i.d. (Ik wist destijds niet dat dat kon). Over de jaren onstond een bijna traumatische herinnering aan het onderzoek. Toen mijn nieuwe arts een jaar geleden voorstelde om met verloop van tijd 'eens binnen te kijken', kreeg ik het idee niet meer uit mijn hoofd. Bij elke controle was ik bang dat hij ging zeggen 'nu wil ik het wel eens zien'.

Begin augustus was het dan zover; de situatie was dusdanig verslechterd dat het toch echt goed zou zijn om binnen te kijken. Ik was er zelf ook wel enigzins klaarvoor. Tenslotte moest ik ooit nog zo'n onderzoek krijgen en hoorde ik van iedereen dat het onderzoek dankzij een roesje eigenlijk een eitje was. Ik zou het me niet eens herinneren.

Het daadwerkelijk inplannen van het onderzoek bleek langer te duren dan gedacht. Tot ik woensdagochtend rond 12 uur werd gebeld. De volgende dag om 10 uur zou er een plek zijn, maar dan moest ik wel per direct beginnen met de voorbereidingen (spoelen door heel veel laxeermiddel te drinken). Ik besloot de afspraak te maken want dan zou alles binnen 24 uur voorbij zijn. Toen ik de telefoon ophing kon ik alleen maar denken 'dit gaat te snel, dit komt niet goed'...

Lees ook: Dormicum