(vervolg van het ergste)

Ik besloot het geheel stap voor stap te benaderen. Aan het onderzoek zelf dacht ik niet teveel. Eerst maar eens stap 1: het spul drinken. Aangezien ik hier niet zo tegenop zag, viel het letterlijk heel vies tegen. (de expect-the-worst-strategie is nog niet zo gek!). Het middel heeft een weeïge smaak en dat dringt zelfs door de limonadesiroop heen. Het gevolg: weeïge frambozen... Met goede moed drong ik stug de eerste liter op.

En dan begint je buik te borrelen. Ik kon me daardoor niet goed meer concentreren op het drinken van het vieze goedje. Je moet je vastberadenheid verdelen over het drinken en je protesterende buik, terwijl je je eigenlijk alleen maar zieker en zwakker gaat voelen (want sinds lunch heb je niks voedzaams meer binnengekregen). Thee en vooral bouillon bleken een welkome afwisseling. Tegen 10u zaten de eerste 3 liter erin. Ik zette de wekker op 6u om dan de 4e liter te drinken zoals voorgeschreven. Die liter ging vrij vlot en ik heb nog best goed kunnen slapen naderhand. 1 down...

Stap 2 was het daadwerkelijk naar het ziekenhuis gaan. Dat ging gepaard met wat traantjes en zuchten, maar zonder al teveel weerstandgevoelens. Ook in het ziekenhuis voelde ik me best goed, terwijl ik juist hier dramatische taferelen had verwacht. 'Ik wil niet! Ik ga niet! Neeheee!!!' Maar ik sjokte relatief rustig naar het endoscopisch centrum. Ook daar aangekomen bleven de heftige reacties uit.

Het bleek dus uiteindelijk stap 3 te zijn die voor problemen ging zorgen: de onderzoekskamer zelf. Ik zuchte zo diep dat de assistentes gelijk riepen dat ik niet moest gaan hyperventileren. Maar ik kon niet anders dan diep zuchten; ik was bloednerveus, maar dan ook echt heel erg bloednerveus. Natuurlijk ging het prikken van het infuus mis (ik heb een dikke huid, maar dunne aderen en dan zitten ze er zo weer door i.p.v. erin). Na 3x proberen zat het dan eindelijk goed. Een van de assistentes gaf me pijnstillers en het slaapmiddel en...

een uur later word ik wakker op de verkoever met slechts 3 herinneringen die niet eens vervelend zijn (bijvoorbeeld mijn billen op het scherm aan het eind van het onderzoek!). Ik schijn te hebben gehuild van opluchting toen de dokter zei dat het onderzoek klaar was en heb hem uitvoerig bedankt.  Ik ben 3x opnieuw wakker geworden op de verkoever (het slaapmiddel zorgt eigenlijk voor korte termijn geheugenstoornissen dus je herhaalt jezelf soms wat), elke keer weer compleet verrast 'Maarten, ik lig op de verkoever, het is voorbij en ik weet niks meer!'.