Af en toe klinkt er een heel-erg-diepe-zucht hier in huis. Of zomaar opeens een grom of kreet. Zenuwen noemt men dat, geloof ik.

Zondagavond vond ik op mijn figuurlijke deurmat een uitnodiging voor een sollicitatiegesprek. Toen ik de vacaturetekst opnieuw las, had ik het pas echt door. Dit was hem. Dít was dé vacature, dé baan, die mij in één klap dolgelukkig zou maken. Ik moest alles op alles zetten om hem te krijgen!

Aan het eind van de middag was ik er;  ik stond bovenop de berg, ik had alles overwonnen, ik was een geweldig persoon, iedereen vond mij aardig, IK was geschikt voor deze baan. Het moment duurde misschien 10 seconden. Toen klapte die hele berg in elkaar en er ontstond een heel diep gat van onzekerheden en dingen die ik niet onder controle had. Vervolgens groeide die berg weer en klom ik er weer bovenop. Zo ben ik een hele woensdagavond bezig geweest met mezelf overtuigen en weer onderuithalen. En dan ga je diep zuchten en oerkreten uitslaan.

Vanmiddag is het gesprek geweest en het heeft niet veel geholpen. De wanhoop en de oerkreten blijven bestaan. Maarten en Daisy reageren er al niet meer op...