Er zijn veel dingen die ik niet begrijp, maar waar ik met mijn verstand niet bij kan is dat zorginstellingen (en meer organisaties die hun geld veel beter in andere, liefst wereldverbeterende, projecten zouden stoppen) zich blauw betalen aan een directeur of interim-manager. Is dit een noodgreep waar zo'n directeur/manager gewoon van profiteert door een hoog salaris te betalen? De instelling betaalt toch wel in de hoop op een betere toekomst...
Nu begrijp ik dat die mensen (directeuren en managers dus) zich rotwerken om zo'n organisatie op de rails te krijgen en aan een betere toekomst te helpen, dat die mensen niet voor een organisatie komen werken als ze niet zo'n Himalaya-salaris krijgen etc. Maar ik snap zelf ook niet dat die mensen ermee kunnen leven dat zij makkelijk twee of drie ton mee naar huis nemen, terwijl de organisatie bijna kopje onder gaat.
Kan iemand mij uitleggen wat er precies aan de hand is in deze kwestie?
En ik vrees dat een overeenkomst of plafondregeling weinig succes zal hebben. Als iemand meer salaris wil, wordt dat vast geregeld door bonussen rondom extra projecten ofzo...
Nee, ik kan dat niet uitleggen.
Als je deze lui zelf om een uitleg vraagt, dan zeggen ze altijd dat de salarissen in het buitenland nu eenmaal op dat niveau liggen.
"Ga jij maar lekker naar het buitenland", denk ik dan.
Maar dat gebeurt natuurlijk niet.
Overigens is de mens sterk geneigd zijn eigen verdiensten te overschatten. Mensen in machtsposities vormen daar zeker geen uitzondering op.
Dat over het overschatten van je eigen verdiensten staat ook in de nieuwste Volkskrant Banen in de column van de psycholoog.
Ik denk dat mensen gewoon hebberig zijn.
Dat van het buitenland is geen goed argument, want ons zorgstelsel zit ook heel anders in elkaar als in het buitenland!