Silence is not the way

we need to talk about it

Herinnering: Aruba

Een verre vriend(in) is soms helemaal niet slecht! Zeker niet als ze je uitnodigt om bij haar ouders op Aruba te komen logeren. Dus ik vloog in de zomer van 2005 naar Aruba voor een heerlijke vakantie...

Het vliegen viel tegen. Negen uur vliegen is lang, hoewel een stel jolige mannen (collega's/vrienden) wel wat afleiding boden. Toen we eindelijk landen ging alles gelukkig snel met bagage enzo en voor ik het wist reed ik rond op Aruba en keek mijn ogen uit. Cactussen, onverharde wegen, overal pick-ups en hoe Adaline de weg vond weet ik nog steeds niet! Bewegwijzering staat in mijn herinnering alleen op hoofdwegen.

In 17 dagen tijd heb ik zoveel meegemaakt en zoveel gezien. Ik werd overal heen gereden en kreeg persoonlijke rondleidingen met inside information. Mede daardoor voelde ik me ook iets minder toerist dan de gemiddelde toerist. Ik ben sowieso al minder toeristikoos dan de gemiddelde Amerikaan (wie is dat niet behalve de Japanners en Chinezen?), maar draaide natuurlijk mee in een Arubaans huishouden. Zo zie je een land van binnenuit.

Vooral de Amerikaanse invloed viel me erg op. Alle mogelijke fastfoodketens stonden op het eiland en op tv kon je geen 10 minuten kijken of er kwam reclame, want de meeste zenders waren Amerikaans. We zijn dan ook een keer gaan ontbijten bij McDonalds, wat ik echt een ware beleving vond! Voor hen die het niet weten: de Mac heeft een speciaal ontbijtmenu; ik heb geen hamburger als ontbijt gehad!

Het allermooiste aan deze reis was de heerlijke zee. Sinds terugkomst kan ik ons Noordzeetje niet aanzien en snap ik niet dat mensen zich daarin wagen. Als ze eens wisten hoe heerlijk zo'n tropisch stukje oceaan is na een bloedhete dag! Ook het snorkelen in de oceaan (bij Palm Island) was een hele belevenis. Ik kon eerst amper ademen door zo'n ding! Hilariteit bij Adaline en Radinka, natuurlijk, net als al die keren dat ik met een boog om een leguaan heenliep...


Natural Bridge op Aruba

Achteraf kreeg ik er nog een soort extraatje bij. Een half jaar na mijn reis bleek dat de Natural Bridge was ingestort. Dat is natuurlijk heel erg triest, maar ik denk dat het nu eenmaal zo gaat in de natuur. Ik ben in ieder geval erg blij dat ik hem nog in het echt gezien heb en er overheen ben gewandeld. De beroemde divi divi tree (boven) was namelijk al voor mijn reis beschadidg. Een of andere gewetenloze idioot heeft een flinke tak eraf gebroken, waardoor de boom nu zijn kenmerkendheid kwijt is.

Tags: