Rond 3 uur 's middags wordt er aangebeld en aangeklopt tegelijk. "Waarvoor is dat nu nodig?" vraag ik mezelf af terwijl ik naar de deur sjok. Als ik de deur open doe, staat er een 15 jarige meisje op de stop in een lichtroze vestje en een joggingbroek. Onverschillig vraagt ze me of ik nog leeggoed heb of lege bierflesjes.

Er schiet van alles door mijn hoofd. " Waarvoor heeft ze dat nodig? Wat gaat ze ermee doen? Kan het misschien iets geinteresseerder?" Verward vraag ik haar "je bedoelt gewoon lege flessen voor de glasbak?". Haar mobiel gaat. Terwijl ze hem uit haar zak tovert, beantwoordt ze mijn vraag met een kort "ja".  "Nee, we hebben niks" zeg ik en doe de deur dicht.

Verbaasd kijk ik Maarten aan die vanuit de hal het schouwspel heeft gevolgd. "Zag je dat? Ze keek me niet aan, had meer interesse voor de mobiel. Als het nu een inzamelingsactie was voor een goed doel ofzo, moet ze dat even vertellen. Wat een desinteresse. Alsof het een verplichte taakstraf is!" Bijna had ik haar terugroepen en even wat uitleg geven.

"Kijk, als je voor zo'n deur staat dan tover je een glimlach op je gezicht. Zodra de deur opengaat straal je de mensen tegemoet: "goedemiddag, heeft u misschien leeggoed voor onze inzamelingsactie voor de voetbal/arme kindjes/ons taakstrafproject?". Maakt niet uit waarvoor, maar iets meer enthousiasme mag wel...