Silence is not the way

we need to talk about it

Stroopwafel

Een tijdje geleden heb ik geprobeerd om mijn snoepverslaving (of moet ik koek- en chocoladeverslaving zeggen?) een halt toe te roepen. En ik moet zeggen dat het redelijk goed ging. Vaak ging het met een soort van balansdagen; "van het weekend krijg ik vast taart en lekkers op die en die verjaardag en als ik dan vandaag en morgen niet snoep, hoef ik er dan niet zo op te letten!" Op zich werkte dat best goed al zeg ik het zelf. Qua gewicht was er niet echt iets te merken (dat ging sneller toen ik die week ziek was), maar ik voelde me beter omdat ik niet meer zo onzinnig veel koekjes aan het eten was. De laatste tijd verval ik echter weer in oude gewoontes...

Nu hadden we 2 weken terug een Amerikaan op bezoek. Na een lekker avondmaal dronken we samen een kopje thee met natuurlijk een echt Hollands koekje erbij, in dit geval een stroopwafel. Hij was werkelijk lyrisch over onze stroopwafels. Hij vond het zo heerlijk, ik had hem bijna een pakje gekocht om mee te nemen naar huis! Later vroeg ik mezelf af: wanneer heb ik voor het laatst zo van een koekje genoten? Ik ga nu dus proberen om mijn koekjes met meer smaak te eten en zo meer te genieten van 1 of 2 koekjes dan van die 5 koekjes die ik gedachtenloos wegwerk...

Tags:

Bij mij in de buurt wonen honderden buitenlandse studenten (Blekerslaanflat + complex Winschoterdiep) en regelmatig zie ik die (nee, niet allemaal tegelijkertijd) in de supermarkt stroopwafels kopen.