Als Maarten een paar uur na mij komt slapen, slaap ik meestal al. Hij kruipt er lekker bij en de volgende ochtend worden we samen wakker. Maar soms gaat het niet zo vlekkenloos.

Zondagavond stapt Maarten stilletjes de slaapkamer binnen. Hij wordt opgeschrikt door iemand die hem slaperig vraagt 'wie is daar?'. Hij antwoordt me 'ik ben het'. Ik zeg doodleuk 'ja, maar wie ben je dan?'. Hij weer: 'het is Maarten'. 'Ow,' zeg ik, 'dan is het goed. Ik moest het even checken.' Ik herinner me niks de volgende dag en heb me een breuk gelachen. Zulke dingen doe ik anders nooit!

Vanochtend zag ik wel zijn paspoort op zijn nachtkastje liggen. Ik heb maar niet gevraagd wat ik nu weer had gedaan...