Eindelijk weer thuis, na een gezellig weekend bij mijn ouders, maar vooral na een lange reis; eindelijk weer thuis. Daisy zit al enthousiast mauwend te wachten. Ze vindt het hardstikke leuk dat de buren haar elke dag een paar keer bezoeken om haar eten te geven en de bloemen water te geven, maar het valt niet tegen als wij het zijn! Als ze maar gelijk eten of een knuffel krijgt...

En dat krijgt ze natuurlijk allebei, eten met mate maar knuffels zoveel als ze wil! Na wat gedraal gaat ze lekker aan haar maaltje zitten om na 2 happen weer op zoek te gaan naar iemand die haar een knuffel kan geven. Zodra ze doorheeft dat wij echter langer blijven en de rust niet gauw zal wederkeren in haar territorium, begint ze te racen, te zoeven en te sprinten. Gepaard met luid gemauw en af en toe heel klagende uithalen. Soms loert ze naar je en lees je in haar ogen de vraag: ken ik u ergens van?

Moraal van het verhaal: als je de poes een weekend alleen laat, is er geen rustige thuiskomst.