Heb je dat wel eens: dat je een boek leest dat zo goed is, dat het volgende boek je moeilijk kan boeien en dat je moeite moet doen om erin verder te lezen? Ik heb het vaak en het is best lastig, want ik lees graag. En de boeken die ik na de supergoede boeken lees, zijn echt wel goede boeken, maar ze vallen gewoon een beetje in het niet bij het vorige boek.

Nu heb ik echter weer iets anders. Het is een soort boeken-high. Ik heb zoveel goede boeken gelezen na elkaar. En elk boek is weer superspannend, geweldig mooi en enorm boeiend. Het is begonnen met de Vliegeraar (Hoesseini) denk ik. Dat ging echt heel rap uit! Vooral naar het eind wilde ik steeds langer en meer lezen. Toen las ik De Kracht van een Vrouw (Frederikson). Dat was een heel mooi boek, gewoon enorm boeiend om de persoonlijke reis van die vrouw en haar dochters mee te maken. Daarna Confessor(Goodkind), het laatste deel van de fanatasyreeks die ik al een paar jaar lees. Op een niet clichématige manier kwam alles uiteindelijk toch goed en werden dingen op een mooie manier opgelost. Niet erg verrassend dat alles goed gaat en de held toch zijn vriendinnetje krijgt, maar het verhaal zat gewoon goed in elkaar. Het klopte gewoon. Dan kwam Joe Speedboot (Wieringa). Ook weer zo'n boeiend boek, vooral ook erg goed geschreven. En nu heb ik net Duizend Schitterende Zonnen (Hoesseini) uit, dat vooral naar het einde toe steeds mooier werd, hoewel het wel veel trieste stukken heeft.

Wat ik hierna komt weet ik al. Ik ga Het Mysterie (Frederikson) lezen. Maar het boek daarna. Tja, dat zal echt moeilijk worden. Misschien even een weekje niks lezen en dan weer verder?