Gisteravond ging het bij Katja & Sophie over babies en carriere. Te gast waren Femke Halsema en Yvon Jaspers. De gastvrouwen twijfelden zo over het krijgen van een kind en wat dat dan voor hun carriere betekende. Na 5 minuten intro zat ik verbaasd op de bank: 'Ik wil gewoon een kind, wat boeit die carriere dan nog?'

Volgens Yvon Jaspers was dat helemaal goed. Je moet pas aan kinderen beginnen als je klapperende eierstokken hebt (Femke Halsema reageerde: ik heb de mijne nooit gehoord!) en dus geen twijfel meer had over of het wel zo slim was, zo'n kind. En voor je carriere was het ook niet zo'n punt. Het ging om goed combineren, hoewel dat soms wel zwaar kon zijn en stress gaf. Beide gasten vonden zeker dat het kon en ook niet hoefde te betekenen dat carriere dan onmogelijk was.

Het lag vooral aan de Nederlandse maatschappij en dan vooral de vrouwen, die het zo moeilijk maakt voor de Poldermoeder (die een kind heeft en ook werkt). Vrouwen praatten elkaar schuld aan, dat je niet genoeg bij de kinderen zou zijn, dat het fout is om de kinderen 4 dagen per week naar de opvang te brengen, etc. Het mooiste voorbeeld kwam van Femke: 'als ik een vrijdag bewust thuisblijf voor de kinderen, vragen collega's zich af of ik het wel red met het werk. Als Wouter Bos vrijdags een papadag heeft, vind iedereen hem de geëmancipeerde supervader.' Point taken...

Nu ligt het bij mij natuurlijk weer heel anders. Ik heb nog geen eens een baan, laat staan een carriere, maar toch denk ik dat ik gewoon 3 of 4 dagen in de week zou werken. Liefst zie ik dan dat Maarten ook een middagje in de week thuis is met de kids, zodat mama ook wat carriere kan maken...