Woensdagavond. Ik maak me klaar voor weer een capoeirales op de ACLO. Het wordt de laatste les van deze cursus en ik heb er zin in. Het was een enthousiaste groep, dus het wordt vast een leuke afsluiting! Terwijl de groep begint met de warming-up span ik mijn berimbau op. Na anderhalf jaar ken ik het ding best goed, dus ik weet hoe strak hij gespannen kan worden en hoe strak hij moet om mooi te klinken. Zonder al te veel moeite span ik mijn berimbau aan. Ik sla het touwtje er omheen, trek hem nog een keer strak aan en *KRAK*.... voor ik het goed en wel besef sta ik met alleen het touwtje in mn handen. De berimbau ligt in 2 stukken tussen mijn voeten op de grond. Helemaal doormidden, compleet aan gort. Ik vloek even hardgrondig, de tranen staan in mijn ogen. 50 euro, een paar maanden gefrutsel met snaren en touwtjes afstellen, allemaal voor noppes, gewoon helemaal door de helft...

Het enige lichtpuntje is dat ik over 10 dagen de batizado van Cordão de Ouro bezoek, waar zeer waarschijnlijk berimbaus verkocht zullen worden. Gelukkig heb ik deze maand geld over. Dat wordt dan dus maar niet (of in ieder geval minder) shoppen, want anders moet ik nog een half jaar wachten voor ik een nieuwe berimbau kan kopen.

En een capoeirista zonder berimbau... it just doesn't feel right.