Op mijn wc hangt het gedicht Desiderata van Max Ehrman. Ik kreeg het van mijn lerares Engels toen ik mijn middelbare school diploma had gehaald. Elke keer als ik het lees is het weer raak; de waarheden vliegen je om de oren.

"Go placidly amid the noise and haste,
and remember what peace there may be in silence"

Dit is zo'n zin die me elke keer weer raakt. Ik herinner me dan zeldzame nachten waarin ik naar huis fiets zonder iemand tegen te komen op straat. Er is geen auto, geen mens op straat en alles wat ik hoor, zijn mijn banden op het asfalt. Vaak denk ik dan 'wat een lawaai is er toch in de wereld, hoeveel mensen zouden dit geluid echt hebben gehoord? Hun eigen banden op het asfalt.'

De Desiderata is toch wel een inspiratiebron voor mij en ik ben daar vast niet alleen in. Het is destijds ook geschreven als een soort zedelijke prosa zoals Ehrman het zelf noemt. Maar ik zie het niet alleen als regeltjes om me aan te houden, maar ook als verklaring en eye-opener...

"Take kindly the counsel of the years,
gracefully surrendering the things of youth.
Nurture strength of spirit to shield you in sudden misfortune.
But do not distress yourself with dark imaginings.
Many fears are born of fatigue and loneliness.

Beyond a wholesome discipline,
be gentle with yourself.
You are a child of the universe
no less than the trees and the stars;
you have a right to be here.
And whether or not it is clear to you,
no doubt the universe is unfolding as it should."