Ik ben geen echt feestbeest dat elk weekend op stap gaat, maar af en toe ga ik wel eens naar een feest. En als ik dat doe, doe ik het goed ook.

Gisteravond was het weer Braziliaans Carnaval in Groningen. Nadat ik het vorig jaar had gemist vanwege mijn eigen verjaardag, was ik dit jaar vastbesloten om te gaan. Aangezien we vrijkaarten kregen voor onze hulp bij het Carnaval in voorgaande jaren, ging we met een groepje capoeiristas gezellig samen. Een uur voordat ik zou gaan kreeg ik plots buikpijn en bijna wilde ik eraan toegeven en thuisblijven, maar gelukkig heb ik dat niet gedaan.

Van het moment dat we de zaal in stapten, heb ik niet meer stilgestaan tot het moment dat ik naar huis ging. Tijdens het Braziliaans Carnaval kún je ook niet stilstaan. Je moet samba dansen, swingen, heupwiegen, met iedereen een dansje maken, maar in ieder geval blijven bewegen. Je kijkt je ogen uit naar de Sambadames en de gespierde heren van de drumband en al het publiek dat uitbundig meedanst. Ondertussen merk je dat je zelf ook niet stilstaat en nog steeds aan het dansen bent!

Tegen 2 uur kreeg ik een breakdown. Mijn benen deden helemaal pijn van het dansen. Ik ben naar huis gegaan. Door de kou naar mijn warme bedje.