Ik ben anti-amerika. Ik ben niet alleen tegen Bush, tegen de grootheidswaanzin en bemoeizucht van de Amerikaanse politici, maar ook tegen Amerika als vakantieland.

Amerika trekt mij gewoon niet. Tuurlijk, de natuur is er vast prachtig en de meeste Amerikanen zijn hartelijk, maar ze zijn mij net iets te hartelijk en ze discrimineren ook. Dan hoeft het voor mij al niet meer. En dan komt dat hele terroristen gedoe erbij. Vingerafdrukken afnemen van elke buitenlander die het land inkomt, zware bewaking met van die enge honden. Niks voor mij!

Maar Maarten wist toch wat op mij in te praten. 'Dat is maar even aan het begin en daarna kun je lekker op vakantie en rondreizen'. 'Amerika is toch een land waar je moet zijn geweest' vertelden anderen. Maar wat een vriendin gister vertelde, doet mij weer terugkeren naar mijn anti-amerikanisme. Iedereen die door de douane komt wordt aan een kruisverhoor onderworpen, volgens haar. Men moet alles weten van 'wie heeft die koffer gekocht?' tot 'wat kom je doen hier?' (een aanslag plegen, nou goed!). En ze schijnen ook niet bepaald vriendelijk te zijn. Ik krijg al de bibbers als ik er aan denk. Ik ben niet echt bang van politie, maar ik vind het verschrikkelijk dat ze zoveel macht hebben en je hele vakantie kunnen verknallen door zo'n kruisverhoor. Dus ik ga voorlopig nog maar niet.

Misschien ben ik nu wel verdacht, omdat ik Amerika en aanslag in één blog heb genoemd... Misschien wil Amerika mij niet eens meer. Ha, mooi weer een probleem opgelost!