's Middags hoor ik op het nieuws dat Benazir Bhutto (de pakistaanse oppositieleider) wederom ontsnapt is aan een aanslag. Na haar toespraak heeft iemand zichzelf opgeblazen en 15 mensen omgebracht.
Ik denk 'wat een mazzel heeft die vrouw, wat een goede beveiliging. Dit is al de 2de keer dat ze ontsnapt aan een aanslag'. Ik hoop zo van harte dat zij de nieuwe premier van Pakistan wordt.

Na 15 minuten lees ik mijn mail. Ik heb een Urgent-mail van de volkskrant: "Bhutto gedood bij zelfmoordaanslag". Ik denk 'niet waar, net zeiden ze dat ze was ontsnapt. Niet verwacht dat de Volkskrant dit dan bericht'. Maar de Volkskrant heeft het bij het rechte eind. Voor de zelfmoordaanslag loopt Bhutto naar buiten. Daar wacht een sluipschutter op haar en schiet haar meerdere malen in gezicht en nek. Bhutto overlijdt in het ziekenhuis.

Musharraf denkt dat er terroristen achter de aanslag zitten, maar dat is natuurlijk niet zeker. Welke personen er ook achter de aanslag zitten, het zijn waarschijnlijk mensen die niet geloven in een bewind zonder militairen. En dat is het hele trieste van dit gebeuren en gelijksoortige gebeurtenissen over de hele wereld. Mensen die niet (willen) inzien dat anders ook goed (of zelfs beter) kan zijn, die hun macht niet durven af te geven of te verdelen, kunnen een gevaarlijke draai maken en alle nodige middelen inzetten om hun positie te beschermen of af te dwingen.

En daarom doe ik het allemaal. Ik blijf geloven in de goede natuur van de mens, ik blijf hopen op de mogelijkheid tot inzicht en verandering. Ik predik niet meteen voor democratie, maar wel voor vrijheid en veiligheid. Dat zijn, volgens mij, de beste fundamenten voor een samenleving.