Eerste keren zijn gedenkwaardig, maar laatste keren ook.

Morgen doe ik (waarschijnlijk en hopelijk) voor de laatste keer tentamen. Best vreemd om dat te beseffen.
Vanavond ga ik voor de laatste keer slapen met het idee 'morgen is D-day', dan moet er gepresteerd worden. Morgen zal ik voor de laatste keer de tentamenspanning doorstaan, me onderwerpen aan het papieren vragenvuur en de angstige gedachten achteraf ('had ik daar niet beter dit kunnen antwoorden' 'bedoelde hij de vraag wel zo') meemaken.
En daarna het wachten op de uitslag en als die eindelijk daar is komt de climax: in de tijd die het kost om het document te openen en mijn nummer op te zoeken (ongeveer 1 a 2 minuten), beleef ik alle spanning van voor, tijdens en na het tentamen opnieuw en 10x zo heftig. Als ik dan een positieve uitslag zie, is mijn eerste gevoel één van gelukzaligheid. Daarna moet ik nog een paar keer kijken om zeker te weten dat het punt binnen is.

Maar goed, eerst dus het tentamen maken...