Over het algemeen vergaat het de muizen hier in huis niet zo goed.

Hun eerste kennismaken met Daisy is nog vrij onschuldig; ze besnuffelt ze van top tot teen. Maar al snel wordt hun staart opgegeten, hun ogen eraf geknabbelt en beginnen de oren te pluizen.

Als ze dan eindelijk met rust worden gelaten, liggen ze een tijdje te verstoffen in een hoekje. Totdat Daisy ze weer vindt, ze in de bek neemt en met ze gaat spelen.
Het liefste schopt ze ze met haar poot door het hele huis. Als ze moe is van het rennen, neemt ze de beestjes tussen de voorpoten en begint er met haar achterpoten tegenaan te trappelen!

Ik krijg er zelf bijna medelijden van, maar gelukkig zijn het geen echte muisjes... En ik denk ook dat het vooral het kattenkruid is, wat ze zo speels maakt. Als ze zou ontdekken dat echte muisjes niet rammelen als je er tegenaan trappelt, zou ze snel uitgespeeld zijn, denk ik. Of hoop ik dat gewoon?