Gisteren zou ik in Tilburg mijn bachelordiploma gaan ophalen. Vijf minuten voordat ik op de fiets zou stappen om naar het station te rijden voor de 3 uur durende reis naar Tilburg, kom ik tot de conclusie dat ik me al de hele ochtend misselijk voel en het wordt alleen maar erger.
Ik besluit even te wachten en dan maar een trein later te nemen, maar als ik dan beneden bij de lift kom, ziet het er gewoon niet goed uit. Ik moet besluiten om niet te gaan, omdat het me anders doodmoe zal maken.
Een dag vol gesnotter, ouders en artsen bellen en piekeren volgt.

Nu, een dag later, kan ik wat helderder denken en kom ik tot de conclusie dat de spanningen rondom mijn buik me gewoon teveel zijn geworden. Ik zal jullie de details sparen, maar het gaat gewoon niet zo geweldig als verwacht en dat betekent dat ik me psychisch niet goed voel, zolang ik geen goede wc in de buurt heb, of in onbekende omgevingen ben.
En blijkbaar waren de spanningen gisteren zo erg dat ik er letterlijk kotsmisselijk van werd.

Vandaag of morgen belt de arts terug om te kijken wat eraan gedaan kan worden. Tot die tijd (en tot dat de medicijnen weer goed werken) hou ik me wat koest. Ik moet wel, want anders komen we er nooit!